खालील उतारा वाचून त्याखालील प्रश्न क्रमांक ९२ ते ९६ ची उत्तरे लिहा. अनेक लोक अतिशयोक्तीवर आधारलेल्या विनोदाला नाके मुरडतात. पण हा गैरसमज अज्ञानावर आधारलेला आहे. माझी त्यासंबंधींची भूमिका वेगळी आहे. सत्याचे आकलन केवळ वास्तव दृष्टीनेच त्याच्याकडे पाहून होते, असे नव्हे. कधी कधी सत्याकडे अवास्तव किंवा विपर्यस्त दृष्टीने बघावे लागते. म्हणजे त्याच्या मर्यादा समजतात. पुष्कळ माणसे स्वत:चा चेहरा आरशात न्याहाळून पाहताना वेडेवाकडे विक्षेप करीत असतात. ते काय आपल्या चेह-याचे विडंबन करतात? नाही. पण तसे विक्षेप केल्याखेरीज त्यांना आपल्या चेह-याची यथार्थ कल्पना येत नाही. फुगीर किंवा खोलगट आरशासमोर आपण अगदी शांतपणे आणि गंभीरपणे उभे राहिलो तर आपल्या आकृतीचे भयानक रूप आपल्याला आपल्या डोळ्यांनीच पाहावयास सापडते. तथापि, त्यामुळे आपल्याला त्या आरशाचा तिरस्कार वाटत नाही. किंबहुना, तासन् तास त्या आरशासमोर उभे राहून आत्मरंजन करण्याचा मोह आपल्याला अनावर होतो. याचे रहस्य काय आहे? तेच विनोदात अतिशयोक्तीचे महत्त्व आहे. केवळ विनोदातच नव्हे तर सामान्य जीवनातही अतिशयोक्तीला फार मोठे स्थान आहे. कारण त्याखेरीज वास्तवाची आपणास कल्पनाच येऊ शकत नाही. माझ्या सर्वांगाची आग झाली', 'लाथ मारीन तेथे पाणी काढीन', 'माझ्या पोटात कावळे ओरडू लागले आहेत' अशी भाषा आपण सहज बोलतो किंवा ऐकतो. अतिशयोक्ती काय याहून वेगळी असते ? 94. माणसांना आपल्या चेह-याची यथार्थ कल्पना कधी येते?

• A. आरशात न्याहाळून वेडेवाकडे विक्षेप केल्याने |
• B. आपणच आपले विडंबन न केल्याने
• C. आरशात न्याहाळून विडंबन न करता विक्षेप केल्याने
• D. यांपैकी एकही नाही